Bilenler bilir, Ruth Rendell polisiyenin önde gelen kadın yazarlarından biridir. Çoğu eserinde insan psikolojisinin derinliklerine kötücül yönlerden dalarak çoğunlukla strese sokan, sinir bozan ve okuyucuyu endişelendiren metinler oluşturmuştur. Metinlerin büyük bir kısmında da “kötülük” baş roldedir. Ama o kötülük öyle ilginç işlenmiştir ki okuduğunuz bir Rendell metni sizi avcunun içine alır, sallar ve zar misali yere fırlatır. Artık bahtınıza ne çıkarsa… Kendinizi karamsarlıkla örülü bir dünyada bulur içinden çıkmaya çalışırsınız. Metinlerin içinde ilerledikçe yavaş yavaş kaybolduğunuzu, umutsuz bir durumda süreklenmeye başladığınızı ve korkunun nefesini ensenizde hissedersiniz.
Bu tarz bir tariflemeyi zorunlu kılan Rendell eserleri, polisiye olarak adlandırılan tür içerisinde kendine has bir yerde durmaktadır. Başarılı kurgulara ve enteresan fikirlere sahip bu metinler sanki bir yazarının elinden çıkma değil de zaten hep vardı diye düşündüğünüz, kendiliğinden oluşmuş gibi duran metinlerdir. Belki de asıl başarıyı sağlayan da bu “kendiliğinden oluşmuş gibi görünme” meselesidir.
